NLAid is onzinnig idee
De Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid komt a.s. maandag uit met een zeer lijvig rapport over ontwikkelingssamenwerking, genaamd ’Minder pretentie, meer ambitie: Ontwikkelingshulp die verschil maakt'. Han Koch, veruit de beste journalist in Nederland over ontwikkelingssamenwerking, heeft goed werk geleverd en reeds een voorkopie bemachtigd op basis waarvan hij twee artikelen schrijft in Trouw (1 en 2).Op basis van de artikelen van Koch (ik heb helaas geen voorkopie) houd ik mijn hart vast over dit rapport. Er zal vast heel veel instaan, en ik ga het met heel veel interesse lezen. Maar de kernaanbeveling volgens Koch is om een apart Nederlandse organisatie voor ontwikkelingssamenwerking, NLAid op te richten. Een aanbeveling die volstrekt ingaat tegen de route van internationale samenwerking. Niet onderverwacht met een titel van een rapport dat spreekt over "Ontwikkelingshulp", een echte jaren 70 term. In enkele artikelen, o.a. in De Helling, heb ikzelf juist gepleit voor verdere integratie van ontwikkelingssamenwerking in het breder beleid. Ontwikkelingssamenwerking moet juist niet als apart beleidsterrein worden gezien, maar worden geintegreerd in politiek, economische en andere samenwerking. Armoede is primair een machtsprobleem in heel veel landen, want het zijn de elites die hun mensen laten creperen. Niet de hulp is direct het probleem, maar politici in ontwikkelingslanden die het algemene belang niet voorop zetten, maar hun eigen belangen. Het zijn dan ook precies die landen die leiders hebben die tenminste het algemene belang nastreven (met ook veel haken en ogen, maar toch) die vooruitkomen, zoals Ghana, Mozambique, Vietnam etc.
Politici in ontwikkelingslanden bepalen dan ook het succes of het falen van ontwikkeling, met of zonder onze hulp. Deze politiek-maatschappelijke realiteit dient in de kern te worden aangepakt en dat kan alleen als alle beleidsterreinen samenwerken. Deze politici moeten geconfronteerd worden met positieve en negatieve incentives om gedrag te veranderen. Allereerst vanuit de samenleving in ontwikkelingslanden zelf, zoals wegstemmen van politici bij verkiezingen, maatschappelijke organisaties die positief of negatief aan de bel trekken, de media die rapporteren, culturele instellingen die een platform bieden voor maatschappijkritiek etc. Maar soms is dit niet genoeg, en dient ook de internationale gemeenschap mee te werken via diplomatieke/politieke dialoog, aanpak corruptie via berechting in bijv. Nederland, bevriezing van financiele assets, verbod op visa voor sommigen, import/export. Hulp speelt hierin een rol. Allereerst als financier van initiatieven om de democratische ruimte te vergroten, zoals verkiezingsvoorlichting, ondersteuning van media en NGO's, trainen van politici, financieren van culturele instellingen, en ook door de ondersteuning van verkiezingen zelf via kiesraden, stembureau's etc. Maar kan als druk middelen worden gebruikt voor slechte politici en als stimulans voor gemotiveerde politici die wel willen. Het gaat dan niet alleen om de ontwikkelingshulp, maar alle hulp: militaire en veiligheids ondersteuning, economische ondersteuning, klimaathulp, en ontwikkelingshulp etc. Het heeft namelijk helemaal geen zin om alle ontwikkelingshulp te stoppen terwijl alle militaire hulp 5x zo groot is, bijv. in Egypte. Zo'n complexe dialoog in een ontwikkelingsland moet dan ook geintegreerd worden gevoerd via een ambassade en niet apart via verschillende kanalen: de ontwikkelingswerker, de diplomaat, de handelveretegenwoordiger, de militaire attache.
Mensen bij DfID (sinds heel kort: UKAid) kijken juist altijd met veel waardering naar onze geintegreerde inzet. USAid is meestal volstrekt losgeslagen van de politieke dialoog die de US ambassade voert, of veel te veel gelinkt aan de terrorisme agenda en daarmee contraproductief voor armoedebestrijding. CIDA (Canadase Aid), SIDA (Zweedse Aid), Danida (Deense Aid) zijn niet veel beter en bekijken de situatie in een land veel te veel vanuit een ontwikkelingsbril en bezien armoede als een technisch probleem dat met meer hulp kan worden opgelost. Dat werkt maar matig in de laatste decennia. Het is de gecombineerde diplomatieke, politieke, economische, militaire, consulaire, ontwikkelingssamenwerkingsdialoog die verschil kan maken in deze nieuwe tijd, en dat wordt om zeep gebracht met een NLAid. Ik ben dan ook erg benieuwd naar de onderliggende redenering van de WRR, want de organisatie van de Nederlandse hulp dient ingericht te worden om meest effectief de problematiek in ontwikkelingslanden te adresseren. Met het voorstel van een NLAid denk ik dat de WRR de kern van het ontwikkelingsprobleem heel anders ziet dan ik, namelijk technisch en financieel, en dat is mogelijk een grotere misser dan NLAid zelf.
Alweer twee reacties:
ben het geheel eens met je analyse. OS mag je nooit loskoppelen van politieke en economische zaken. Ben ook zeer benieuwd naar het WRR rapport. Vergeet niet dat een CDA’er aan het heufd staat van dit adviesorgaan.
The personal loans are very useful for people, which want to ground their business. As a fact, that’s very comfortable to get a secured loan.